Kilka słów o żbiku

Żbik Europejski ( Felis Silvestris)

Pora się wziąć za robotę i nadrabiać zaległy czas odkąd usunąłem i otworzyłem bloga ponownie.

Ten wpis będzie poświęcony żbikowi – który ''patronuje'' temu blogowi. Żbik jest dzikim kuzynem naszych domowych mruczków. Z wyglądu przypomina jakby typowego burego kota lecz jest w budowie ciała bardziej krępy ma także szerszą głowę a także charakterystyczny grubszy ogon z regularnymi pręgami. Po raz pierwszy naukowo został sklasyfikowany przez Karola Lineusza na podstawie wyglądu kota domowego a obecną nazwę naukową nadał mu w 1775r. niemiecki przyrodnik Christian Daniel von Schreber który obserwował żbika w jego naturalnym środowisku.

Niegdyś żbik zamieszkiwał tereny niemal całej Europy – z wyjątkiem Skandynawii i Irlandii. W miarę ekspansji cywilizacyjnej człowieka a także z powodu polowań i tępienia go jako szkodnika jego liczebność drastycznie się skurczyła. Na ziemiach polskich był w XIX wieku jeszcze spotykany na Śląsku – obecnie można go tylko zaobserwować w Bieszczadach a obecną populację żbików w Polsce szacuje się na około 200 osobników. Innym zagrożeniem jest dla żbików także krzyżowanie się z kotami domowymi i tworzenie się krzyżówek nazywanych kotożbikami. Niektórzy naukowcy uważają że obecnie nie ma żbików ''czystej krwi'' i pozostały jedynie kotożbiki. Oprócz jeszcze rysia żbik jest jedynym w Polsce dzikim przedstawicielem kotów.

Żbik w całej okazałości

Kilka innych faktów o żbiku:

• Jego pożywienie stanowią gryzonie , różne małe ssaki , ptaki , ryby żaby, małe jagnięta , sarny , jelonki a sporadycznie poluje także na owady

• Długość ciała żbika wynosi 49-90cm , długość ogona 25-40 cm , wysokość w kłebie to 25-35 cm , zaś waga mieści się w granicach od 4 do 10kg

• Ciąża trwa 65-69 dni. Samica rodzi od jednego do czterech kociąt. Samice osiągają dojrzałość w wieku 10 miesięcy a samce rok później

• Żbik występuje w rozproszonych poplacjach w Europie , Azji oraz Afryce w postaci 20 podgatunków.

• W Polsce jest objęty ścisłą ochroną gatunkową i został wpisany w1980r. Do aneksu II Konwencji Bremeńskiej

• Na ziemi polują jedynie nad ranem i o zmierzchu

• gronostaje i łasice są naturalnymi wrogami młodych. 

   

  
  
   Żbika wyróżnia pokaźny gruby ogon z regularnymi pręgami przypominającymi pierścienie